Land art and site specific sculpture - land art uses the environment and its scale as its material. Concrete art is expressed in material itself with which the artist introduces her non-representational objective. Public art can be viewed and accessed by observers.
click the images for next

sculpture by Lucien den Arend - HOME

cv | works | sculptures | site specific | environmental | land art | architectural | publications | exhibitions | symposia/lectures | cities | encounters | accounts


the disappearing signatures

This blog, or journal, reflects my views on art and artists, on sculptors, painters and other people, on selflessness and jealousy
this blog does not start today - I will be going back and forth, entering those things which are of influence on my present thoughts and actions since I have been entering every day of my life, starting in 1962, into my paper log book/diary, this blog will evolve into my online memoirs - not very interesting for the masses, but important for me and those people who are involved in more than art alone so I will be picking out parts of my life when I feel the need.
This blog started going back to the early nineties when I conceived the idea to create an international sculpture park in what used to be my homeland, The Netherlands - it will tell about citizens and artists, friends and foes, co-operation and Machiavellian plots
among the players, including myself, are the co-organizers, politicians, the public, the sculptors, the press - some of the names in alphabetical order
Lucien den Arend (sculptor), Chris de Graaf (town secretary), Jan de Lange (free lance organizer), Teun Stehouwer (chief of police), Roel Teeuwen (sculptor), Peter Vermeeren (chief internal affairs of the municipality of Zwijndrecht).

In 1992 I finally decided to start with something I had been contemplating for many years - a sculpture park along the river banks of the Oude Maas, Beneden Merwede and Noord rivers. During my youth, whenever my family came to Holland, this intersection of rivers was one of my favorite places. The Noord Park was located on the Zwijndrecht side. My father was born in Zwijndrecht and its lying across the Oude Maas River from Dordrecht, where I was born, made these towns the places where we stayed. Later, when we returned to Holland from California, we moved into an old bank on the street leading to the ferryboat to Dordrecht - Veerplein. In the twenties my father used to do errands at that bank for his employer Gerrit de Haas, a building contractor.
Getting back to the sculpture park - in 1990 I met Kari Huhtamo, a Finnish sculptor, and together with him developed the idea to organize an exhibition of Finnish contemporary art in Holland. Various contacts with museums lead to nothing; they were not interested in Finnish contemporary art at all. In 1992 it all came together. I had read that the Zwijndrecht water tower, which was located right along the river, would lose its function in the near future. Also in that year I had been asked to return as a member of the board of the Dutch Sculptors' Association and become its secretary. I found that this water tower could become an international center for sculpture. Together with my plans for the Finnish contemporary Art exhibition, these ingredients all contributed to my initiative to make an appointment with alderman Gert Jan Vogelaar Zwijndrecht. He was very enthusiastic about my plans and organized a meeting between the Drechtoevers Projectburo, an organization which was studying the riverbanks of the surrounding towns, and planning to upgrade them - shifting their former industrial function to an urban and recreational one. My proposal to create an open air museum appealed to them and they included this as one of the main cultural aspects of the new riverbanks plan in their first publication. In 1995 Queen Beatrix of The Netherlands agreed to open the OPAM Sculpture Park in June 1996. In the meantime the sculptors' association had followed up on my proposal to have our organization be the official organizer of OPAM Sculpture Park. In the last months before the official opening the board delegated Roel Teeuwen to assist me in the technicalities around the placement of the sculptures. The first 24 sculptures were all loaned to the sculpture park by Dutch sculptors who had submitted their proposals to a selection committee formed by the Dutch Sculptor's Association. So, now we had a museum which would be very interested in Finnish contemporary art as well as all international art from an artist's point of view - as opposed to the official art historian's opinions on what is important. Sculpture of course would be our focal point. The Finnish contemporary artists were busy getting their logistics organized. They came with two painters: Jorma Hautala, Matti Kujasalo and the sculptors  Kari Huhtamo, Matti Peltokangas and Hannu Siren. The Museum of Modern Art Papendrecht showed the paintings and in doing this opened the way to their riverbank which lay across from the the Zwijndrecht part of the sculpture park. The Papendrecht riverbank would become the second episode in the OPAM Sculpture Park in 1999 - SEA.
At Queen Beatrix's 60th birthday party she asked me how the sculpture park was coming along. I told her about the Black Sea North Sea project with Bulgarian sculptors and my intention to ask King Simeon to open the exhibition. "Why don't you ask him now? He's here too!" she replied. My wife and I approached him and he said he would love to do it and gave me his fax number in Madrid. From that day on my relation with the STOEP ( Stichting Oost Europaprojecten = Foundation for Eastern Europe Projects) in Dordrecht, which had hired me as the coordinator, began to be increasingly difficult. I'd actually suspected that they would not want to sever their relations with their old contacts who had been in power during the communist regime. The result was that the foundation terminated my function as coordinator just in time for them not to have to pay me for the two years I had put into the project. I kept in contact with King Simeon and Queen Beatrix and instead of focusing on the total Black Sea North Sea project, I concentrated on the SEA sculpture symposium and Exhibition in the sculpture Park, which now involved two cities. In the meantime we had elected the town secretary of Zwijndrecht, Chris de Graaf, as chairman of the board of the OPAM sculpture Park. He is the type of person who tries to gather more power than he can handle. Jan de Lange, a self proclaimed art historian who was recruited by Roel Teeuwen to assist in the organization of the project, had the same aspirations at the time. After failing to command that there would be no foreword written for the catalogue by King Simeon (who had already sent me the text), he, together with the art historian formed a petit comité - in secret - to organize the official opening ceremonies. I learned this from the queen's lady in waiting, who phoned me one day about the meeting she would have with us. But I knew of no meeting. Since she did not know about the small town intrigues and it only being logical that I would attend this meeting, I decided not to put our organization to shame and attend this meeting. In preparation for the meeting I made a dossier about the project with pictures of the Bulgarian sculptors who were working on their sculptures at that time (the symposium was underway). The queen appreciates having such information because she always comes prepared. The morning of the date I had heard from the lady in waiting, I phoned the town hall reception for the exact time. Upon entering the meeting room the lady in waiting greeted me, making it impossible for the petit comité to do anything about it. It came to be a rather peculiar meeting. This opening would not have been the first time I would accompany the queen during her tour of the sculpture park. So the lady in waiting asked who would accompany her majesty. The chairman answered after some hesitation that it should be the chairman of the board of OPAM. She asked who that was. "I" said Chris. "But, isn't Mr. den Arend the person who invited her majesty?" she replied - and continued that logically speaking this person should accompany her majesty. At the end of the meeting she thanked me for the dossier which she would give to her majesty. The meeting was adjourned and I went home. The next day she phoned me and asked me what was the matter. I replied that I had the feeling I was living in Juinen (an imagininative town in a satirical Dutch TV program by van Kooten and de Bie). She understood and asked me if in the meantime I had been asked to be in the sculpture park when Queen Beatrix and King Simeon were to arrive there. I could only answer 'no', upon which she requested me to be there anyway; and if I was not with the official reception party, her majesty would call upon me to join them. Tis seemed rather exciting, but that same evening Roel Teeuwen phoned me that I should be present on that Saturday morning at 9:30 AM.

episode 1999 SEA:
the disappearing signatures of Queen Beatrix and King Simeon ........

During the last weeks of preparation for the start of the 1999 SEA (Black Sea North Sea), a Bulgarian sculpture symposium and exhibition in OPAM - Open Air Museum Drechtoevers Sculpture Park our main sponsor, Reproka in Amersfoort, had asked us that if it was possible they would very much like to have a copy of the catalogue, which they printed, signed by Queen Beatrix and King Simeon. Our chairman at that time, Chris de Graaf (who, at the time was town secretary of Zwijndrecht NL, assured us that he could see to that. Everyone else knows how delicate such a matter can be; our queen is no celebrity who is willing to sign almost everything. This would take careful planning. Having been insured by insiders that the queen does not just sign anything presented to her, I understood that the undertaking of this seemingly small act needed a bit more delicate planning. One doesn't ask the queen beforehand whether she would be willing to sign a catalogue - because the most probable answer to questions like this one is 'no'. So, one approach, with a chance of success, was to ask King Simeon if he would sign the catalogue - and to do this on the day of the opening. Then with the signature of King Simeon, already there, the catalogue could be presented to the Queen, who would not refuse putting her signature next to his, under their portraits. I knew that this could be the only foolproof way of approaching this; but I hesitated to divulge my knowledge to the chairman who was so confident that he could pull this off by himself. After all, it had been he, Peter Vermeeren and Jan de Lange who had tried to eliminate me, who personally invited the royal guests, from accompanying them on the day of the opening. So, by letting him make such a mistake, this would reflect on me. So I told him how to go about his task.
The day of the opening arrived - July the 6th 1999.
In the morning the royal guests arrived in the park: Queen Beatrix, King Simeon and Princess Pilar from Spain, who was visiting the queen at the time. After a long walk along the various sculptures, we boarded a ship and sailed to the Papendrecht side of the river. Here the other part of the exhibition had been installed. After the walk along the sculptures on that side of the river, all the guests gathered in a large tent for some drinks and snacks. I stood next to the queen and introduced her to the exhibiting artists and the sponsors. From that vantage point I observed Chris de Graaf approaching King Simeon, who was standing at another table, eight meters to the right of our group. He had opened the catalogue to the page to be signed and uttered something to the King. The latter took a pen from his jacket's inside pocket and readily signed the catalogue. After this, Chris de Graaf nervously came towards us and asked the Queen whether she would be willing to sign the catalogue; she remarked that this was somewhat unusual but she didn't refuse.
After the day of the opening we, the board of the open air museum, had an evaluation meeting. After going through the events of the manifestation, the chairman (Chris de Graaf) remarked that it was a pity that the signing of the catalogue had failed... I couldn't utter a word. After the meeting, Roel Teeuwen, with whom I was then still on speaking terms, approached me and said ''I saw him take the catalogue to the Queen, and she signed it'' He had been standing to the left of us, observing the whole event.
Months later a city council member for the liberal party told me about how Chris de Graaf had bragged to her about how he managed to get the signatures.
The catalogue never turned up. Later, Chris de Graaf left and became the town secretary of Zoetermeer.
So too did I disappear, for I was not invited to the next regular meeting and never heard from the board again. I suppose I should have done something about it, but I knew that it was I who had conceived the open air museum and had taken the initiative to create it and manage it for four years - with the help of a small group of friends. The person who had been instrumental in pushing me out, Roel Teeuwen, had told the board of the Dutch Sculptors' Association that the board of OPAM did not want me anymore - and vice versa he told the OPAM board that since I had left the Sculptors' Association, they couldn't accept my being a member of the OPAM board. Even if both tales had been true, a proper good bye would have been appropriate.
So, in 2004 Roel Teeuwen's intentions were revealed and he left the Dutch Sculptors' Association too - but..... he is still a member of the OPAM board and now seems to be managing the open air museum.
to be continued - possibly in retrospect

2003 - moving to Finland (from a column written by me in Dutch for the September 2005 issue of BK Informatie - a magazine for professional artists)

In het voorjaar van 2003 ben ik met mijn gezin voorgoed naar meer noordelijke streken vertrokken. Voor het bedrag dat wij voor ons huis in Nederland kregen kochten wij in het zuidoosten van Finland, 365 kilometer ten noordwesten van Sint Petersburg, een verlaten landgoed, Penttilä, midden in uitgestrekte bossen, heuvels en gelegen aan een meer.
Het was tegen de avond toen wij op 7 juni 2003 aan het einde van de zeshonderd meter lange oprit door het bos ons nieuwe huis bereikten. Sinds de jaren zestig was er niet meer gestookt. De laatste paar jaar deed het dienst als zomerverblijf voor een familie uit Helsinki. Het was kil in het grote huis. Omdat het rond die tijd op die hoogte niet meer echt donker wordt konden wij in de houtopslag, die gebruikelijk in de navetta (stallen) is, uit de schijnbaar onuitputtelijke voorraad kachelhout een stapeltje stammen vinden om de enorme open haard mee aan te maken.
De zeecontainers met onze boedel waren nog onderweg en wij hebben de eerste tijd in het huis gekampeerd. In de ruim twee jaar die sinds die tijd gepasseerd zijn hebben wij een boorrput van honderd vijfendertig meter diep in de granieten bodem laten slaan, een aardwarmtesysteem aangelegd evenals een eigen rioleringssysteem. De hoogstnodige verbouwingen zijn gebeurd, maar het meeste moet nog komen. Voordat het verwarmingssysteem klaar was hebben wij in dat eerste jaar tot één dag voor de kerst vijf tegelkachels en de open haard elke dag moeten stoken. Wij hadden tijdig door dat de houtvoorraad toch niet onuitputtelijk was en vijfenveertig kuub vóór de navetta laten neerleggen.
Aanloop van vrienden en collega's is minder dan in de randstad; hier hoef je geen agenda te trekken om een afspraak met elkaar te maken. De afstanden in Finland zijn beduidend groter dan in Nederland en men draait er zijn hand niet voor om om enkele honderden kilometers af te leggen voor een bezoek; dat is dan vanzelfsprekend niet alleen voor de koffie. Wij hebben veel aan een goede buur, Kari, die regelmatig langs komt om ons van advies te dienen.
De beren, wolven lynxen en elanden hebben zich nog niet allemaal laten zien. Een regelmatige gast is een sneeuwuil met een vleugelspan ter breedte van onze auto - en hoog in de lucht vliegen onze naamgenoten.
Finland heeft voor wat de beeldende kunst betreft, in de vijftien jaar dat wij er jaarlijks verbleven, getoond dat er groei in een carrière kan blijven – vooral vanuit de appreciatie.
Wat mij opvalt is dat de mensen hier niet gelijk klaar staan met een mening die zij zo nodig moeten ventileren. Ook wanneer zij niets begrijpen van bepaalde vormen van beeldende kunst, zien zij wel dat iemand daar mee bezig is geweest en respecteren die inzet. Op de opening van mijn overzichtstentoonstelling in het Kajaani Art Museum kwamen sommige mensen naar mij toe om hun complimenten te geven. Maar dit deden zij pas nadat zij mij verteld hadden niet veel van eigentijdse kunst te begrijpen. Men staat hier open voor het onbekende. Elke Fin kent zijn beeldende kunstenaars, musici en architecten – vraag wie Alvar Aalto is en je krijgt het goede antwoord.
In Nederland heerst een klimaat waarin de beeldende kunst met de beeldende kunstenaar een wegwerpartikel is geworden. Kunsthistorici, adviseurs en kunstpolitici gaan er van uit dat zij het zijn die de het gezicht van de beeldende kunst bepalen. Zij zijn het die over de hoofden van beeldende kunstenaars heen – niet zelden hun eigen collega's - moeten groeien. Alle aandacht lijkt gevestigd te zijn op het laatste en nieuwste. Het tijdloze dat inherent is aan beeldende kunst wordt niet onderkend – of het wordt als 'gedateerd' van de hand gewezen. De beeldende kunst is, in Nederland vooral, een modeartikel geworden. Dat kunstklimaat spoorde mij mede aan om te vertrekken.
In 1953, toen ik negen was, emigreerden mijn ouders en ik naar Amerika. Dat was pas ver weg; daarbij vergeleken is Finland in de huidige tijd een uitstapje. Met mijn Finse vrouw, Marjo, reisde ik jaarlijks naar Lapland waar wij een blokhut op een klein eiland hebben. Het was op den duur dus niet zo moeilijk meer om Nederland de rug toe te keren. En wat mijn werk betreft is mijn devies dat ik liever elders opnieuw begin – weliswaar met een staat van dienst achter mij – dan in Nederland tegen de bierkaai te blijven vechten.
Al in 1990 werd een monumentale roestvaststalen constructie van mij in Kemijärvi, boven de poolcirkel, geplaatst en negen jaar later een stalen beeld in Vaasa, aan de westkust. Voordat wij verhuisden was mijn werk hier dus niet helemaal onbekend. Na eenmaal mijn draai gevonden te hebben, ben ik weer begonnen om in te schrijven op opdrachten. Dat was mij niet vreemd want in Nederland schreef ik al in vanaf het eerste nummer van BK Informatie (en eerder via oproepen in de NRC). De open procedure heb ik vanaf haar geboorte in Rotterdam meegemaakt; nu is het er meer besloten dan ooit. In het begin van de jaren zeventig schreef je in door het doen van een voorstel. Sommigen maakten zelfs kant en klare ontwerpen. Op die manier leverden soms tientallen collega's ongehonoreerd ontwerpen af. Dat werd dus snel onderkend en werden alleen documentaties verlangd - immers, een commissielid moet toch deskundig genoeg zijn om zich daarop een oordeel te kunnen vormen. Maar de jonge, pas beginnende kunstenaars die nog geen staat van dienst hadden waren best bereid een gratis ontwerp te maken. Dat ging dus niet meer en waren zij aangewezen op Voorburg. Maar ik had in die tijd zitting in diverse adviescommissies en kon mij, met andere collega's best een oordeel vormen over de mogelijkheden van een jonge collega die foto's van een beginnend oeuvre inzond.
Enfin, wat blijkt: in Finland verlangen de meeste commissies schetsvoorstellen. Dat was iets waar ik aan moest wennen. Maar zo'n inschrijving wordt hier in de vorm van een wedstrijd gegoten. Er zijn prijzen aan verbonden die qua bedrag vergelijkbaar zijn met een goed betaald schetshonorarium in Nederland. Eerst doe je een summier voorstel. Daarmee hebben de inzenders wel hun creatieve arbeid erin geïnvesteerd. Dan wordt een klein aantal geselecteerd, gehonoreerd en uitgenodigd een schetsontwerp te maken. Na de jurering, worden prijzen toegekend. Gaat de opdracht door, dan loopt het verder zoals in Nederland en verhoudt het bedrag van de uitvoering zich tot het honorarium als eenderde staat tot tweederde. Ja, tweederde is het honorariumdeel. Men vindt het belangrijk dat een kunstenaar van het beroep kan bestaan. Tijdens het tot stand komen mijn opdracht in Vaasa verontschuldigde mijn opdrachtgever zich dat er niet meer in zat dan de helft. Sinds wij hier wonen heb ik op drie projecten ingeschreven. In Tampere (een grotere stad in het zuidwesten) resulteerde dit in een tweede prijs. Er zijn lang niet zoveel open inschrijvingen als in Nederland, maar het aantal beeldende kunstenaars is ook kleiner.
Een van de dingen die ik mij ten doel heb gesteld is het opzetten van een beeldenpark in Finland. In Nederland had ik in samenwerking met de Nederlandse Kring van Beeldhouwers het Openluchtmuseum Beeldenpark Drechtoevers opgezet. Dit werd in 1996 door Hare Majesteit de Koningin geopend. Vijfenzestig kilometer ten oosten van het dorp waar ik nu woon ligt een heuvelrug, Saksalanharju genaamd. Daar ben ik begonnen het Finnish Open Air Museum (FOAM) te realiseren; ditmaal samen met Marja de Jong die er het Kunstcentrum Saksala ArtRadius heeft opgericht. Het beeldenpark zal moeten uitgroeien tot het een oppervlak van honderd twintig hectaren. De helling van de heuvelrug bestaat uit bossen en velden. Het Beeldenpark Drechtoevers was gebaseerd op de gedachte dat alle beelden en installaties in bruikleen gegeven werden door de makers. Op die manier werd het een beeldenpark van de beeldende kunstenaars zelf, zonder inmenging van de eerder door mij genoemde academici. Wij bepalen het gezicht van de beeldende kunst en een beeldenpark opzetten kunnen wij ook zelf. Hetzelfde uitgangspunt heb ik genomen voor de opzet van FOAM. Afgezien van incidentele aankopen en schenkingen zullen alle opgenomen werken eigendom van de makers blijven. Deze lente ging er het eerste beeldhouwerssymposium 'less is more again' van start. Deelnemers waren, in volgorde van deelname, Kiril Prashkov uit Bulgarije, uit Nederland namen Ton Kalle, Roland de Jong-Orlando en Mari Shields (als Amerikaanse) deel en Jaak Hillen uit België. In september arriveert Varol Topaç uit Turkije. Hun ter plaatse gemaakte werken zullen, met enkele beelden van Finse beeldhouwers als Kari Huhtamo, de aanzet tot de collectie vormen.
Rondom Penttilä komen mijn eigen beelden – om te beginnen met zeven grote werken die op dit moment in Kajaani staan opgesteld. Het vierenveertig meter brede beeld 'victory' dat burgemeester Ruud Vreeman heeft 'opgeruimd' is te groot om betaalbaar te transporteren en zal over vijf maanden in Zaanstad vernietigd worden – over het Nederlandse kunstklimaat gesproken."

Het vierenveertig meter brede beeld 'victory' dat burgemeester Ruud Vreeman heeft 'opgeruimd'.
Lucien den Arend, victory, 1984-1987, painted steel, Zaanstad (onder A8 viaduct)

Lucien den Arend
11 augustus 2005

January 18
today I answered an e-mail that arrived from Holland. It seems that the town of Hazerswoude doesn't turn on the fountain, which I designed in the eighties. Maybe they never turn it on, because they once wrote me ''it costs energy and water.'' So now the place is dry and misses the one essential element necesary in the environmental design I did.
Now one person in the city council wants to do something about it. Only, he wants to see the element using the water replaced by something else, and asked me to cooperate on this idea (sorry it's still in Dutch):
Wel wil ik even kwijt dat het de omgekeerde wereld is - wanneer een gemeentebestuur een fontein (om het zo maar te noemen) niet schoon houdt en niet normaal laat functioneren, zouden wij dan maar 'grijze' dingen moeten gaan maken die tegen verwaarlozing kunnen. En zijn die wel te maken? - of zijn dat soort dingen wel een qualitatieve verbetering van onze leefomgeving? Hierover zou een stuk geschreven kunnen worden met landelijke uitstraling. Want het is niet alleen Hazerswoude, Rijndijk of hoe het ook heten mag, maar dat geld bijna overal in Nederland. Onwil, onwetendheid, domheid en gebrek aan qualitatief bestuur (om over cultureel nog maar niet te spreken); daartegen moeten wij in het geweer komen.

Het gaat er in een democratie niet om wat de gemiddelde onwetende Jan met de pet zou willen - maar wat die mensen denken die op de hoogte zijn van datgeen waarover zij praten. En die zijn er; dat is de enige manier om met zijn allen op een hoger niveau te komen. Vertegenwoordigers van de bevolking moeten juist luisteren naar de wetenden onder hun kiezers - en dat voor elk terrein - of dat nu onderwijs is of ruimtelijke ordening. Pas dan bouwt een democratie aan verbetering van de qualiteit van het leven.

Zo je ziet maakt die slapheid van bestuurders mij kwaad. Dit is nou net een van de redenen dat ik uit de polders gevlucht ben. In het begin geloofde ik in de cultuurnota van D66. Denkt de partij door vandaag nog zo over?

Graag denk ik hier nog langer over; maar ook zou ik je willen vragen dit onderwerp eens in kleinere kring bespreekbaar te maken, want hier ligt de kern van de zaak.

The essence of this text is the part about democracy - I'll translate that:
Democracy is not about what the average, ignorant, John Doe wants, but what the people, who are informed on a specific subject, have to say about it. And these people are among us; that is the only way, for us all, to proceed to a higher level. Representatives of the public should listen to informed persons in their electorate - and that goes for any area - be it education or spatial planning. Only then can a Democracy improve the quality of life.
April 18 2005 Today an architect from Florida called about a project where they might want a public sculpture from me. He would send information. Also an email came from my lawyer in Holland that Cor Forman, who bought my former parents' house from me in 2002, is dropping his claim to more than ten thousand Euros for purportedly removing forty nine square meters of asbestos. He claimed to have done this without any permits, nor having it done by a specialized firm (which must be done when there are more than thirty five square meters involved). He actually didn't break the law because there had been no asbestos at all. He was not able to produce any receipts either from his builder (who is not certified to remove asbestos). But, his neighbor, Jose Hennekam, was willing to testify that I purportedly told him there was a lot of asbestos in the house (early nineteenth century by the way). Had I known there was asbestos in the house (which there was not), Hennekam would have been the last person on earth to whom I would have told this). His smuggling practices of expensive fossils from Russia and former Yugoslavia had made me very wary of this person. So whatever Forman's motive is, the matter is now behind us. Maybe he got over the fact that he had to pay me back the second mortgage I'd given him, which by the way was the same amount he claimed from me.
September 2
Another quiet and sunny day at Penttilä. Our summer guests from Helsinki were up early studying my sculptures on the grounds. The woman told me she works for Harakka an artists' center on a small island off the coast of Helsinki. Artists can work there. I looked up their site - and suppose the English pages aren't completely ready yet. So if anyone wants to live and work there, I suppose he/she should write an email to them.
Based on my sculpture, which they had seen on this website, the City of Denver invited me to make a proposal for sculpture in the center; the civic center was to get a new Denver Justice Center Campus. Since I left the United States, I have always wanted to go back to Southern California where I had spent my youth. It so happened that a return ticket Los Angeles was less expensive than to Denver. True - I'd have to buy an extra return ticket for Denver. But it was a good reason anyway to do it.
Donna urged me to visit when I came to the States - I was welcome to stay in her house. She would show me all the places I used to know and wanted to see. The second day already we drove around Bellflower and Artesia, in which two towns I had lived in four houses. All were still there, except the one in 186th street. We saw my old elementary school, Bellflower Christian School, Valley Christian High School and Excelsior High School. We went to California State University, where I studied when they had the first sculpture symposium in the U.S. It was there I had met Joop Beljon for the first time in 1965. I photographed his homage to Sam Rodia.
When I used to live in California, I had never had a chance to visit the Giant Sequoias. Donna hadn't been there since she was a kid and didn't mind driving up with me. She printed the directions from Google Maps and the next day we were on our way. Read more on this trip in my travels section.
In the case of the imprisoned nurses and a doctor, I just read that Libya may make use of an old so called Islamic right to buy your life instead of getting the death penalty by paying blood money. This sounds as primitive as getting to rape your pick of 72 virgins in heaven under the eyes of God when you kill innocent people along with yourself. As a teenager I used to think that religion was for stupid people. But it's a little different: stupid people can be made to believe anything. The death penalty itself can only be supported only by stupid people - look around you or take some people who made it to the top.
I just received an email with the text which was published in the Dutch/Gelderland newspaper de Gelderlander. It is in Dutch - as far as the language is concerned, as well as the culture of this newspaper.
Vandaag kwam ik weer eens eens een uitspraak van Pim Fortuyn tegen. Ten eerste wil ik zeggen dat ik weinig geïnteresseerd ben in politiek, en mijn voorkeuren meer gebaseerd zijn op bepaalde uitspraken en standpunten dan op een partijpolitieke visie. In een interview zou Fortuyn gezegd hebben dat hij de Islam achterlijk vindt. Diegenen die deze uitspraak aan hem toeschrijven zijn de werkelijk achterlijken. Of zij citeren bewust fout om onrust te zaaien. Lees het gehele interview met Pim Fortuyn en je zult zien dat hij dit niet (zo) gezegd heeft. Hij zei: "Ik haat de islam niet. Ik vind het een achterlijke cultuur." Het ging hem dus over de cultuur van hen die een geloof gebruiken voor hun eigen doeleinden. Dit citaat opzettelijk misvormen getuigt van eenzelfde achterlijkheid. De (opzettelijk?) verkeerd geformuleerde weergave uitspraak heeft geleid tot vele conclusies die op niets gebaseerd zijn. En, heeft mensen in de war gebracht - ik heb Mat Herben zelfs horen zeggen dat Fortuyn gezegd heeft dat hij de Islam achterlijk vond. Wat mankeert deze man? Het lijkt erop dat er in hem minder diepte zit.
Het is raar met Nederlanders - of moet ik mensen zeggen? Ze zijn happig op een eenmaal door misvattingen gevormd beeld en blijven dat vasthouden. De eveneens achterlijke man, die Fortuyn vermoorde, had voor het zelfde geld Walt Disney kunnen vermoorden omdat uitspraak van Donald Duck hem in het verkeerde keelgat schoot.

search this site

3D anaglyph photographs of my sculpture
works©author: Lucien den Arend
© 1998/present Google
this site was developed by DutchDeltaDesign
Seppäläntie 860  51200 Kangasniemi Finland
telephone +358 (0)44 264 12 12
 vCard Lucien den Arend - Qr code
new on this site
use my translucent backgrounds of different opacity and color