uit De Gelderlander van april 2007 (in blauw mijn reakties)

Gedroogde toefjes slagroom voorzien van een touwtje hier begint de onderbroekenlol van De Gelderlander.
BUITEN BEELD - Snufje natuur lucht geschokte waarnemer op 

Een eenzaam kunstwerk op een plein, rotonde of straathoek... Alles heeft een verhaal. Kunst in de regio. Kunstwerk: Geen titel enig onderzoek had uitgewezen dat het werk wel een titel heeft van Lucien den Arend.

Locatie: Trumandreef in Ede.

"Een plek die meer uitnodigt tot waarnemen dan betreden het kunnen betreden van de door mij ontworpen kade, laag bij het water, was mijn hoofd uitgangspunt. In de oorspronkelijke opzet van de wijk was het water niet meer dan een rechthoekig bassin - zo'n drie meter onder het maaiveld - voor het opvangen van het overtollige hemelwater. Ik ontwierp een brede kade, onder langs het water, en in plaats van twee trappen aan de rechter en aan de linker zijde, die de moeite van het betreden ontmoedigden omdat je eerst naar beneden gaat en dan weer naar boven naar hetzelfde parkeerterreintje, heb ik een stalen balkon aan de brug ontworpen met een trap die het mogelijk maakt om het onaantrekkelijke parkeerterreinte te ontlopen. Beneden bij het water is stilte (afgezien van een borrelende bron (fontein) die ik in het verlengde van de door mij ontworpen rij moerascipressen gerealiseerd heb, De moerascipressen geven een uitheems karakter aan de plek; daarnaast bieden zij mogelijkheden voor vogels; vandaar dat ik het als een oase in een verstedelijkte omgeving zie - en gaf ik deze omgeving de titel urban oasis. Het werk van een beeldend kunstenaar is primair gericht op de waarneming - het werk van een stedenbouwkundige is hoofdzakelik gericht op het gebruik/betreden; de grens tussen beide uitgangspunten is niet hard. Dat was de opzet van Lucien den Arend toen hij in 1991 de eerste Edese 'omgevingskunst' op de Trumandreef creëerde. De kunstenaar is verrassend goed geslaagd in zijn opzet eerst een onwaarheid poneren om vervolgens zijn kwinkslag kwijt te kunnen. De flets verkleurde betonwanden ik ga er bij mijn werk van uit (evenals een architect of autofabrikant) dat er regelmatig onderhoud gepleegd wordt. De puberale schrijver denkt kennelijk nog dat alles voor eeuwig is; hij wast zeker zijn bromfiets ook nooit en grauwe kade met een rode wand van bijna tachtig meter lang, die de rechthoekige  oorspronkelijk driehoekige geprojecteerde vijver is door mij in oppervlak verdubbeld waarbij een diagonaal van moerascipressen deze in twee driehoeken verdeelt - om de doorsnijding van twee - onder een hoek met alkaar staande stedenbouwkundige gebieden te synthetiseren tussen een flat en basisschool De Rietkampen inklemmen ik klem niets in. Ik heb dit gegeven gebruikt om door middel van de diagonale rij moerascipressen een visuele uitvlucht langs de oude waterloop gemaakt. De ruimte van het wateroppervlak heb ik verdubeld, ogen zo gastvrij als de poorten van de Extra Beveiligde Inrichting in Vught  zo'n naam heeft hij bij gebrek aan beter wel nodig - doch indrukwekkend voor een publiek op waarop hij zich richt; hij schat het niveau van de gemiddelde De Gelderlander lezer kennelijk niet hoog in.

Twee blokken in de kleuren grijs en geel vormen de afstotelijke superlatieven doen het altijd goed bij een gebrek aan de juiste terminologie entree van de omgevingskunst omgevingskunst heeft geen entree - andere kunst ook niet. Manshoge wanden in viezig RAL 2002 is geen viezig rood; het is vermiljoenrood. Maar als het verkleurd is en in geen vijftien jaar geschilderd, ziet elk verfoppervlak er zo uit rood, zwart en wit ja, kleuren hebben namen bakenen een betonpad een poging om het woord 'beton' als negatieve term in te brengen; het is een voor rolstoelen verplichte baan die in tweede instantie diende to worden ingevoegd af dat naar de 'kade' aanhalingtekens zijn het instrument van de onbekwame spreker en schrijver bij de plomp een term die een blaag gebruikt wanneer hij niet bij machte is om over waterpartij, reservoir of vijver te spreken leidt zonder de inbreng van mij zou op deze locatie ook een waterpartij nodig geweest zijn als reservoir/opslag. Op de omvangrijke betonnen hij wil niet 'kade' schrijven wal staan zwarte bankjes en jaren-zeventig plantenbakken van grintbeton deze zijn later door de gemeente toegevoegd. Een omgeving is trouwens levend - en als de schrijver eens wat verder kijkt zal hij ontdekken dat er overal in de stedelijke omgeving van alles komt en gaat. Een gele prullenbak siert 'siert' is de expertise van De Gelderlander schrijver; ook die is niet door mij ontworpen of daar gemonteerd. Zou het trouwens kunnen dat geel de kleur is van alle prullenbakken in Ede? de rode wand.

Vale vlekken verraden dat het enorme rode oppervlak behalve onthutst monsteren eveneens uitnodigt tot het spuiten van graffiti helaas is dat het geval met elk oppervlak dat in een tolerant land ontstaat. Zou de schrijver dan steden willen bouwen zonder oppervlakken?. Ook een ander opvallend staaltje van 'straatkunst' openbaart zich op de muur. Vijf gedroogde toefjes slagroom voorzien van een touwtje, blijken bij nadere bestudering vervormde tampons te zijn door het woord 'straatkunst' tussen aanhalingstekens te zetten denkt de schrijver zich te vrijwaren van manipulatie van de lezer; het verschijnsel dat hij nodig nader moest bestuderen heeft evenwel niets van doen met mijn uitgangspunten - inderdaad een blaag, deze jongen van De Gelderlander.

Sterk contrasterend dat contrast was ook mijn opzet met de grote betonbak zijn de zeven moerascipressen er zijn vierentwintig moerascipressen die dienen te contrasteren met de orthogonaal geplaatste vlakken die de De Gelderlander schrijver een betonbak noemt - weinig subtiel, maar wat kan je verwachten van een artikel van dit niveau - om over de schrijver maar te zwijgen? Het gaat inderdaad slecht met de kwaliteit van dagblad De Gelderlander . (Goede) journalisten aantrekken lukt kennelijk niet. Zeven van de moeras cipressen staan nog op eilandjes, die in de loop van de tijd dienen te verdwijnen. Moerascipressen kunnen in het water staan en ontwikkelen dan luchtwortels die op evenveel eilandjes in het bruine alsof ik bruin water ontworpen heb; hij slaat zijn lezers inderdaad niet hoog aan. Misschien was hij daar toen de waterparijen in Ede uitgebaggerd werden water staan. Zij vormen een rechte lijn met zeventien soortgenoten langs een sloot, die op de vijver uitkomt. De exotische bomen voelen zich duidelijk niet thuis in de betonbak . Na zestien jaar hebben zij nog steeds geen imposante luchtwortels ontwikkeld deze - would be - journalist heeft zo te zien zijn huiswerk, al of niet opzettelijk, niet gedaan. De luchtwortels (let op de naam jonge man) verschijnen pas wanneer de tijdelijke eilandjes, zoals indertijd afgesproken, geleidelijk aan verdwijnen en de bomen meer behoefte gaan krijgen aan zuurstof die de wortels anders uit de grond opnemen. Dan nog zijn wij hier niet in de Everglades, met eb en vloed. Hij zal nog een tijdje moeten wachten. De eenden hebben zich beter aangepast aan hun omgeving. Zij eindigen hun vlucht luid snaterend met een grote plons in de plomp. Een verdwaalde meerkoet scharrelt ondertussen onbezorgd rond op een van de eilandjes een verwaalde leverancier van verhaaltjes voor De Gelderlander scharrelt wat rond in Ede. Het snufje gecultiveerde natuur lucht de geschokte waarnemer (hij is zeker nog niet bekwaam om waar te kunnen nemen) op sfeermakerij door simplistisch suggestief schrijven. Wat mij schokt is achterstallig onderhoud en journalistjes die dat aangrijpen om een zoveelste sappig verhaaltje aan een krant te slijten - een krant, die bij gebrek aan beter dat nog publiceert ook. Zou dat ook door het broeikaseffect komen?"

Lucien den Arend